Οι μελανοχίτωνες ήταν παραστρατιωτική ομάδα που είχε συγκροτήσει ο Μουσολίνι για να σκορπούν τον τρόμο στην Ιταλία του Μεσοπολέμου (η φωτογραφία είναι από την "πορεία προς τη Ρώμη"). Το 2009, μια ιταλική νεοφασιστική οργάνωση, εκμεταλλευόμενη νόμο του Μπερλουσκόνι που επέτρεπε τις περιπολίες πολιτών «προς ενίσχυση της ασφάλειας στις πόλεις», αναβίωσε την παράδοση των μελανοχιτώνων δημιουργώντας «πολιτοφυλακή» («Ιταλική Εθνοφουρά») με ναζιστικά σύμβολα και αντιμεταναστευτικά κίνητρα.

Στη χώρα μας, η αυτοδικία απαγορεύεται, αν και πρόσφατα εγχώριοι ακροδεξιοί (Καρατζαφέρης) πρότειναν την γενικευμένη οπλοχρησία. Με το πρόσχημα της ασφάλειας επιχειρεί και η ελληνική νεοναζιστική οργάνωση, η Χρυσή Αυγή να «εμπλουτίσει» τη δράση της στο δρόμο. Μπορεί μέχρι τώρα άτυπα να ενίσχυε τις αστυνομικές δυνάμεις στην καταστολή   και να βιαιοπραγεί εναντίον μεταναστών, αλλά πλέον θα επισημοποιήσει, με το μανδύα της νομιμότητας την παρακρατική δράση της: σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Πρώτου Θέματος» (8/7), η Χρυσή Αυγή  «έχει υπογράψει ήδη συμβόλαια συνεργασίας με ιδιωτικές εταιρείες που θα αναλάβουν την περιφρούρηση υποβαθμισμένων γειτονιών της πρωτεύουσας».

«Τα άτομα που θα περιπολούν, θα ενημερώνουν την Αστυνομία για κάθε ύποπτη κίνηση την οποία θα βλέπουν. Επίσης, η Χρυσή Αυγή προτίθεται να καλύψει τα κενά προσωπικού στις εταιρείες αυτές με άνεργα μέλη και φίλους του κόμματος, οι οποίοι θα πληρώνονται από την κομματική επιχορήγηση που θα λάβει η Χρυσή Αυγή».

Η «ασφάλειά» μας θα περνάει μέσα από τις ημινόμιμες δραστηριότητες νεοφασιστικών «εταιρειών security». Αν το σενάριο υλοποιηθεί (και βέβαια το ερώτημα είναι κατά πόσο προβλέπεται από το νόμο η λειτουργία τέτοιων εταιρειών ανεξέλεγκτα και χωρίς συγκεκριμένους τόπους φύλαξης), η κοινωνική ειρήνη στις γειτονιές της Αθήνας θα διασαλευτεί ανεπανόρθωτα.

Η δημοκρατική εγρήγορση των πολιτών είναι ίσως το μοναδικό εμπόδιο στο ναζιστικό τρόμο που παγιώνεται στην πόλη με την ανοχή των θεσμών και τη χρηματοδότηση των φορολογουμένων…

Περισσότερα »

του Γιάννη Λέκκα

Ιδιαίτερος λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες ως προς την αμφισβήτηση που εξέφρασε το φασιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής, μέσω μίας τοπικής οργάνωσης του, για τις δολοφονίες που διέπραξε το καθεστώς της Χούντας κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Φαίνεται όμως ότι η Χ.Α. δεν είναι η μόνη εντός του κοινοβουλίου που έχει τέτοιες απόψεις.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, δηλαδή ο πρώην ακροδεξιός φονταμενταλιστής του πάλαι ποτέ εθνικιστικού κόμματος ΛΑ.Ο.Σ., είχε κατηγορήσει εν έτει 2009 το Πολυτεχνείο ως "αστειότητα", "ιδρυτικό μύθο της θολοκουλτούρας στην Ελλάδα" (μύθος;;), ενώ έφτασε και στο σημείο να υποστηρίξει ότι "οι επιβεβαιωμένοι νεκροί του δεν υπήρξαν ποτέ". Αδιάψευστος μάρτυς το ακόλουθο βίντεο:

Σαν να μην έφταναν αυτά, ένα χρόνο μετά, ο εν λόγω βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ έγραφε στο φόρουμ της προσωπικής του ιστοσελίδας ότι το τότε κόμμα του δεν έπρεπε να συμμετάσχει στους εορτασμούς του 2010 για την επέτειο του Πολυτεχνείου:

«Παιδιά εάν δεν καταλαβαίνετε τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς της πολιτικής έχουμε πρόβλημα...και σταματήστε να κατηγορείτε τον Πρόεδρο σε κάθε ευκαιρία. Εμείς οι "καλοί" και ο Πρόεδρος ο "κακός". Κάθε χρόνο στέλνουμε μήνυμα στο Πολυτεχνείο όπως και όλα τα κόμματα και η Βουλή. Είναι εθιμοτυπικό. Εάν τώρα μας δείτε να οργανώνουμε και καμμία γιορτή για το Πολυτεχνείο όπως έκανε η ΟΝΝΕΔ και η ΔΑΠ τα τελευταία χρόνια να μας κράξετε, οκ. Αλλά να μήν στείλουμε ούτε μήνυμα θα ήταν σαν να φτύνουμε μία ολόκληρη πλευρά των συμπολιτών μας που τα πιστεύουν αλλιώς. Κοινώς ψυχραιμία! Καλώς εξεδόθη η ανακοίνωσις, αν και όλα τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι ουδείς έχασε την ζωή του μέσα στο Πολυτεχνείο εκείνη την ημέρα».

Και ενώ μέχρι σήμερα ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως βουλευτής πια της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης, δεν έχει ακόμα ανασκευάσει τις ύβρεις του για τα θύματα της 17ης Νοέμβρη του 1973, η Χρυσή Αυγή, ως κόμμα που υποστηρίζει επίσημα την Χούντα των Συνταγματαρχών, αντιλήφθηκε την γενική κατακραυγή που προκάλεσε η προκλητική και βέβηλη ενέργεια της τοπικής της οργάνωσης στην Καλαμάτα να προκηρύξει τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, κι έκανε ένα βήμα πίσω με την διευκρίνισή ότι « δεν υπήρξαν νεκροί εντός του Πολυτεχνείου», υπονοώντας ευθέως ότι υπήρξαν εκτός αυτού.

Άραγε τώρα που ο κ. Άδωνις παριστάνει τον διαλλακτικό δεξιό και τον οικονομικό γκουρού, ύστερα και από τον ιδεολογικό εξαγνισμό του από τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά, θα ανασκευάσει τα όσα προσβλητικά και ανιστόρητα είχε πει και γράψει λίγα χρόνια πριν ως βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ; Και αν δεν τον κάνει, επιλέγοντας να παραμείνει ιδεολογικά μπροστάρης στο παιχνίδι της Χρυσής Αυγής με τους νεκρούς του '73, θα κληθεί ποτέ για εξηγήσεις από το κόμμα του, του οποίου αρκετά μέλη, πρώην βουλευτές και απλοί ψηφοφόροι βασανίστηκαν ή εξορίστηκαν επί Χούντας; Ή μήπως, αυτή τη φορά, η Νέα Δημοκρατία θα σιωπήσει για να μην ρισκάρει την απώλεια ενός πιστού στην ηγεσία βουλευτή της που μελλοντικά θα μπορούσε ακόμα και να υπουργοποιηθεί;

Περισσότερα »

"Μας είπαν ναζί, αλλά δεν μας είπαν κλέφτες. Μπορεί να χαιρετάμε ναζιστικά, αλλά τα χέρια μας είναι καθαρά" είπε κ. Μιχαλολιάκος σε σημερινή εκδήλωση της νεολαίας του κόμματός του.

Τί κρίμα που ένας τόσο όμορφος αρχαιοελληνικός δωρικός χαιρετισμός που ήταν ένδειξη σεβασμού και φιλίας κατάντησε συνώνυμο των ναζί δολοφόνων του '40.

Τί κρίμα που ο κ. Μιχαλολιάκος και οι νεοναζί που τον ακολουθούν έφτασαν να πιστέυουν και να μας λένε ευθέως ότι το χέρι του δολοφόνου είναι πιό "καθαρό" από το χέρι του κλέφτη...

Πόσο ανεπανόρθωτο είναι άραγε το κακό που έκαναν στην δημοκρατία μας οι κλέφτες και οι απατεώνες που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν;

Περισσότερα »

Στην επίσημη ιστοσελίδα της Κου Κλουξ Κλαν φιλοξενείται εδώ και λίγες ημέρες το "δημοκρατικό κόμμα" της... Χρυσής Αυγής, με αφορμή τα εγκαίνια των γραφείων της στη Νέα Υόρκη. Στη σελίδα των «Ιπποτών,» οι οποίοι είναι μια από τις έξι οργανώσεις που φέρουν το όνομα της ΚΚΚ, αναφέρεται ότι «η υπερεθνικιστική παράταξη Χ.Α. εγκαινίασε τα γραφεία της στη Νέα Υόρκη για να προσεγγίσει την ελληνική διασπορά. Ένα παρακλάδι της παράταξης λειτουργεί ήδη στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.»

Περισσότερα »

Του Κώστα Τσιτσελίκη

Οι διαχωριστικές γραμμές που χαράσσονται και ολοένα βαθαίνουν μαζί με την πολιτική αντιπαράθεση που θρέφει η οικονομική κρίση δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συμπαρασύρουν την στάση των πολιτικών και των πολιτών απέναντι στις ισχυρές τάσεις αμφισβήτησης των δημοκρατικών κεκτημένων. Την δικαιοκρατία, δηλαδή, και την αξία του κοινοβουλευτισμού που διασφάλισαν την κοινωνική ειρήνη και την ελευθερία, όπως την βίωσε τα τελευταία 38 χρόνια η ελληνική κοινωνία. Η υποτίμηση της σημασία της, η ανοχή ακόμα και η υποστήριξη της βίας που χρησιμοποιούν ως πολιτικό μέσο οι νεοναζιστές με στόχο την υποκατάσταση των αρμόδιων κρατικών οργάνων, φαίνεται ότι δημιουργεί απατηλές ψευδαισθήσεις: από τη μία μεριά ότι θα επανέλθει η χαμένη οικονομική ευημερία για μια κοινωνία που θα επανασυγκροτηθεί με φυλετικούς όρους, και από την άλλη ότι η βία είναι νόμιμη αφού «το κράτος δεν κάνει την δουλειά του». Η βία όμως στρέφεται κατά ομάδων-στόχων που δεν είναι αρεστές σε αυτούς που την ασκούν: μετανάστες, Τσιγγάνους, ομοφυλόφιλους, Εβραίους, μουσουλμάνους, Θρακιώτες μειονοτικούς, αριστερούς. Αύριο θα είναι κι άλλοι. Κάποιοι από εμάς. Είμαστε μπροστά σε μία διαδικασία που δεκάδες φορές έχει περιγραφεί και αναλυθεί από την εμπειρία και την επιστήμη, και δεν είχε ποτέ αίσιο τέλος. Πιστέψαμε ότι στην Ελλάδα έπαυσε οριστικά το 1974. Ελπίζω να μην έχουμε λάθος.

Η ανοχή ή υπεράσπιση της σημερινής κυβέρνησης ως προς τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης, όπως μεταφέρεται και ενισχύεται από τα ΜΜΕ, δεν πρέπει επ’ ουδενί να αντανακλάται στον τρόπο που συζητούν τη ναζιστική βία. Η αποσπασματική, συχνά life style, αναφορά στα φαινόμενα που καταγράφονται καθημερινά πλέον δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα αποτροπής. Αντίστροφα, αυτό που χρειάζεται είναι ένα ενιαίο κοινό μέτωπο μηδενικής ανοχής απέναντι στις πρακτικές βίας οι οποίες εν τέλει έχουν πολιτικό χαρακτήρα ακόμα και αν αρχικά προτάσσεται ο ρατσιστικός τους χαρακτήρας. Το κράτος, όντως, δεν κάνει σωστά τη δουλειά του και αυτό πρέπει να σχολιάζεται ως ζήτημα πρώτης γραμμής και βαρύτητας, ως έλλειμμα και ευθύνη της κυβέρνησης. Πόσο μάλλον όταν αναπτύσσονται σχέσεις νεοναζί και αστυνομίας. Η κυβέρνηση αλλά και η αντιπολίτευση φέρουν τεράστια ευθύνη για το ότι μελανοχίτωνες αμφισβητούν το πολίτευμα ανοιχτά, περιπολούν ανενόχλητοι και οικοδομούν το δικό τους «περί δικαίου αίσθημα», ως αποτέλεσμα της βίας, όπως βέβαια τους βολεύει. Ήδη έχουν καταφέρει η κοινή γνώμη να ασχολείται μεμονωμένα με τα επί μέρους εγκλήματα που διαπράττουν και πλέον ομολογούν δημόσια και να χάνει την συνολική εικόνα. Οι νεοναζί αποτελούν εγκληματική οργάνωση, και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί. Στρατολογούν μάλιστα μέλη στον δρόμο και τα σχολεία με κινηματικούς όρους, φαινόμενα ανήκουστα πριν λίγους μήνες.

Εν κατακλείδι, η υπεροκομματική (και «εξω-μνημονιακή») σύμπραξη κατά του νεοναζισμού είναι επιβεβλημένη. Τα ΜΜΕ έχουν ρόλο κλειδί στο θέμα αυτό και δημοκρατική υποχρέωση, ανεξάρτητα από τις επιλογές υπερθεματισμού ή καταγγελίας των οικονομικών πολιτικών της συγκυρίας να εστιάσουν πρωτίστως στο ζήτημα της πολιτικής βίας. Διαφορετικά αρχικά θα εθιστούμε στο λόγο και τις πρακτικές διαχωρισμών και εθνοφυλετικής καθαρότητας, όπως τίθεται με πολιτικούς όρους, και στο τέλος της διαδρομής θα βρεθούμε να μπροστά σε τετελεσμένα με την επιβολή της απολυταρχίας και της καθολικής ανελευθερίας. Το ζήτημα, λοιπόν, είναι πολιτειακού χαρακτήρα και μας αφορά όλους.

Parallaximag
 

Περισσότερα »

Επιτέλους αγαπητοί, ας παραδεχθούμε ειλικρινώς ότι το πολυθρύλητο μεταπολιτευτικό κρυφολιγαρχικό πολίτευμά μας είναι διεφθαρμένο και αποτυχημένο μέχρι τα μπούνια. Όπως η πράξη αποδεικνύει, η αβασίλευτη ψευτοδημοκρατία μας δεν διαφέρει πια και σε πολλά από την διεφθαρμένη πόλη των ταινιών του Batman, με την διαφορά όμως ότι το Gotham προστατεύεται από τον ομώνυμο υπερήρωα, ενώ η Ελλάς δεν προστατεύεται από κανένα.

Σήμερα, ο λαός μας, πιεζόμενος από ένα άθλιο μείγμα ανομίας, ανέχειας και προπαγάνδας, ψάχνει απεγνωσμένα για ένα κάποιον προστάτη, αδιαφορώντας αν αυτός προέρχεται από τις ανεξερεύνητες ατραπούς του απολυταρχισμού. Ύστερα από τόσες υποδόριες ενέσεις διαφθοράς που  ο μέσος Έλλην υφίσταται τόσα χρόνια από τους κυβερνώντες του, ήρθε η ώρα του να επαναστατήσει από τον καναπέ μέσω της τηλεόρασης, εγκρίνοντας και ανακηρύσσοντας για νέο προστάτη του την κατά τόπους πολιτική επιτροπή της Χρυσής Αυγής.

Είναι αλήθεια πλέον ότι ολοένα και περισσότερος κόσμος κλείνει πονηρά το μάτι του στην αποφασιστική ακροδεξιά. Άκρως τηλεοπτικές εικόνες όπως το άγριο ξύλο Χρυσαυγιτών στους μετανάστες του Άγιου Παντελεήμονα, το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Δούρου, τα στρατιωτικά παραγγέλματά τους, τα θελήματα για Έλληνες, ο αντιεξουσιαστικός πολιτικός λόγος τους, οι αντισυμβατικές τους φιγούρες όπως αυτή του πρώην κτηνοτρόφου και νυν βουλευτή Μπαρμπαρούση και, πλέον, τα αποφασιστικά τάγματα εφόδου που κάνουν λίμπα τους πάγκους των παρανόμων μεταναστών, ηδονίζουν για τα καλά τους Έλληνες τηλεθεατές οι οποίοι μετά από τόσα χρόνια non - stop υποκρισίας των εγχώριων πολιτικών και των μέσων ενημέρωσης, ψάχνονται να στραφούν σε κάτι πραγματικά αυθεντικό και ριζοσπαστικό.

Το ίδιο το σύστημα είναι που εξωθεί τους τηλεθεατές - ψηφοφόρους προς την Χρυσή Αυγή.  Την ώρα που οι αριστεροί δηθενιστές και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια στηλιτεύουν με τον ξύλινό τους λόγο την αντιποίηση της νομιμότητας που επιτελεί το κόμμα Μιχαλολιάκου, το μόνο που καταφέρνουν είναι να κάνουν τους Χρυσαυγίτες πιο συμπαθητικούς στα μάτια των πολιτών. Ο κόσμος και ειδικά τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα φωνάζουν εκκωφαντικά εδώ και καιρό για την επαναφορά της ευνομίας που προβλέπει το Σύνταγμα και, αφού το κράτος είναι ανίκανο να την επιβάλλει, τότε οι απλοί πολίτες είναι αναγκασμένοι να ρυθμίσουν την τάξη και την δικαιοσύνη εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στον κάθε Μπάτμαν που μπορεί να τις εκπληρώσει.

Εν τέλει όμως, η ζωή δεν είναι ταινία και ο διαφαινόμενος εθνικός μας Μπάτμαν ίσως να μην είναι τελικά ο ήρωας που κάποιοι περιμένουν. Αυτό που πρέπει να θυμούνται οι πολίτες πριν βρουν καταφύγιο στα άκρα, είναι ότι η Χρυσή Αυγή δεν επιβάλλει απλώς τον νόμο, αλλά τον κρατικό νόμο που συμφωνεί με τον δικό της νόμο και πάντα με την μέθοδο του τραμπουκισμού. Πίσω από τις αγνές εθνικιστικές προθέσεις που διατείνεται ότι έχει, στέκεται ολοφάνερος ο ρατσισμός εναντίον συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων και η επιταγή για μία βίαιη επιβολή των κατά πολλούς σωστών και των κατά πολύ περισσότερους ακραίων απόψεων της.

Επειδή θέλω να πιστεύω ότι οι πολίτες που στράφηκαν στην Χρυσή Αυγή το έκαναν επειδή θαμπώθηκαν από μία μεμονωμένη πολιτική της θέση ή πράξη και όχι εν γένει με την ιδεολογία της, μπορούν ξανά να αλλάξουν την άποψή τους αρκεί η δημοκρατία να τους βοηθήσει. Πλέον, είναι η ώρα της επίσημης πολιτείας να προλάβει την επερχόμενη κυριαρχία των άκρων, εφαρμόζοντας απλώς και απαρέγκλιτα το Σύνταγμα και τους νόμους, αν βέβαια έχει την πολιτική θέληση. Σε αντίθετη περίπτωση, αν η έννομη τάξη αφεθεί σε μη δημοκρατικά και νόμιμα όργανα, τότε το 2012 θα ομοιάζει με το 1921, έτος που στην δημοκρατική τότε Γερμανία ξεκίνησαν να δρουν τα Sturmabteilung, ή αλλιώς τα παραστρατιωτικά τάγματα εφόδου που λειτούργησαν ως προπομποί του ναζισμού.

Και τότε είναι που η Αθήνα δεν θα παρομοιάζεται απλώς με το Γκόθαμ, αλλά με το Βερολίνο του 1940...

Περισσότερα »

Σε μεγάλα κομμάτια της (πλειβηοποιούμενης) μικρομεσαίας τάξης και (ακόμα πιο επικίνδυνο) σε πολιτικά και ιστορικά αναλφάβητες μερίδες της ελληνικής νεολαίας εμφανίζεται μια «αντισυστημική» ταύτιση με το χρυσαυγίτικο σλόγκαν «να ξεβρομίσει ο τόπος».

Ως άλλος Ηρακλής, ο ευτραφής μελαμψός φυρερίσκος, παρουσιάζει τους φουσκωτούς του ως τη δύναμη που θα «καθαρίσει» τη χώρα από τα απορρίμματα της διαπλοκής, των «λαθρομεταναστών», των «πολιτικάντηδων».

Η Χρυσή Αυγή αυτοπροβάλλεται ως μια «καθαρή» δύναμη, όχι τόσο φυλετικά (αν και δεν είναι μυστικό, για όσους δεν εθελοτυφλούν, η ναζιστική της καταγωγή) όσο ηθικά και πνευματικά. Εξ’ ου και ο συνηθισμένος έπαινος «ελληνόψυχος» που επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους οι μπράβοι του Μιχαλολιάκου.

Στην ακραία ηθική και πνευματική οπισθοδρόμηση που προκαλεί η κοινωνική εξαθλίωση, τα τμήματα της κοινωνίας που προαναφέραμε βλέπουν στην κραυγή των χρυσαυγιτών μία διέξοδο απελπισίας: «να ξεβρωμίσει ο τόπος».

Αλλά, ας συλλογιστούν οι αγωνιούντες για κάθαρση, τι πιο βρώμικο υπάρχει από την ταύτιση ανθρώπων με σκουπίδια; Τι πιο ρατσιστικό και μισάνθρωπο από την άσκηση δολοφονικής βίας εναντίον ανθρώπων με μόνο κριτήριο το χρώμα τους;

Και ακόμη, αυτοί που κραυγάζουν για το περιβόητο ξεβρώμισμα, ποιοι είναι;

Υπάρχει κάτι πιο «βρώμικο» στην ελληνική ιστορία από το δωσιλογισμό, ιδεολογικοί απόγονοι του οποίου είναι οι χρυσαυγίτες; Ακόμα καίνε οι φωτιές σε Δίστομο, Καλάβρυτα και τόσες άλλες περιοχές από την προηγούμενη φορά που ήρθαν να μας «ξεβρωμίσουν».

Υπάρχει σήμερα κάτι πιο «βρώμικο» από τον υπόκοσμο (μαγαζιά της νύχτας) στον οποίο ανήκουν πολλοί από αυτόν το συρφετό που υποδύεται το «νόμιμο πολιτικό κόμμα»;

Υπάρχει κάτι πιο «βρώμικο» από το ποινικό μητρώο και το παρελθόν ακόμα και βουλευτών ή υποψήφιων και μελών της εν λόγω συμμορίας;  Κατηγορούμενη για βαριά και επικίνδυνη  σωματική βλάβη (Σκορδέλη), κατηγορούμενος για συνδρομή σε ληστεία, απρόκλητη επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία (Κασσιδιάρης), καταδικασμένος σε 21 φυλάκιση για δολοφονική επίθεση (Ανδρουτσόπουλος), για να αναφέρουμε τρία μόνο παραδείγματα.

Τι πιο βρώμικο και ανορθολογικό στην επιστήμη από τις θεωρίες της φυλετικής καθαρότητας και της ανωτερότητας της Αρίας Φυλής; Σε πόσο σκοτεινά μονοπάτια οδήγησαν την ανθρωπότητα (μονοπάτια για τα οποία νιώθει περήφανος έτερος χρυσαυγίτης «βουλευτής» που συνέθεσε το άσμα «καίγομαι στο Άουσβιτς»);

Πόσο  «βρώμικη» και οπισθοδρομική είναι η συρρίκνωση της σπουδαίας (αρχαιο)ελληνικής  ιστορίας σε μάχες αιμοδιψών και πολεμοχαρών «προγόνων» που εξόντωναν «βάρβαρους» κατά τα πρότυπα του Hollywood;

Τι πιο «βρώμικο» από ηθικής απόψεως υπάρχει από την πολιτική κερδοσκοπία πάνω στην πείνα («συσσίτια μόνο για έλληνες»), και την ανασφάλεια των ανθρώπων (την οποία υποτίθεται μειώνουν ως αυτόκλητοι τιμωροί οι ανεγκέφαλοι νεοναζί);

Τι πιο βρώμικο στην ελληνική πολιτική ζωή υπάρχει από τους skinheads της παρακρατικής συμμορίας που σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος θα καθάριζαν τις πιο κοντινές φυλακές;

Ας σταματήσουμε την πτώση στο γκρεμό. Ο φασισμός βρωμάει ό,τι κουστούμι (κοινοβουλευτικό, ανθρωπιστικό, πατριωτικό, αντιμνημονιακό, αντιεγκληματικό) κι αν του ράψεις!

Ας ξεβρομίσει, λοιπόν, ο τόπος…

Περισσότερα »

Αρκετοί, κατά ανάλυση της σημερινής κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας, αναζητούν αναλογίες μεταξύ της Ελλάδας του 2012 και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης  (το τελευταίο δημοκρατικό καθεστώς πριν την άνοδο των Ναζί στην εξουσία και τον όλεθρο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου).

Στην κυρίαρχη αφήγηση, «εκσυγχρονιστικής» κοπής, η Βαϊμάρη παρουσιάζεται ως ένας «αδικοχαμένος παράδεισος» η πτώση από τον οποίο οφείλεται στην «άνοδο των άκρων» (εξισώνεται έτσι ο κομμουνισμός με το φασισμό), όπως αυτή περιγράφεται στο έβδομο κεφάλαιο του έργου ενός γερμανού ιστορικού, το οποίο εκδόθηκε στα ελληνικά ως αυτόνομο βιβλίο (H.A. Winkler, Βαϊμάρη. Η ανάπηρη Δημοκρατία 1918-1933, εκδόσεις Πόλις, 2011).

Η αντίθετη άποψη, που συμπυκνώθηκε σε μια ημερίδα του Ινστιτούτου "Νίκος Πουλατζάς" (6 Απριλίου 2012), η οποία κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή (Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οι σημερινές «αναβιώσεις» της, 2012), καυτηριάζει την στάση των «μετριοπαθών δυνάμεων» που αθωώνουν τους φιλελευθέρους εκείνης της εποχής, οι οποίοι έδειξαν ανοχή και εν τέλει στήριξη στον αναδυόμενο ναζισμό. Τελικά, η ανατροπή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, κατά τον Δ.Π. Αναγνωστόπουλο (Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οι σημερινές «αναβιώσεις» της, 2012, σ. 50), «αποδείχτηκε εντελώς συμβατή τόσο με το είδος του εκσυγχρονισμού που υλοποιήθηκε στη μεσοπολεμική Γερμανία, όσο και με τη φυγή προς τα εμπρός του γερμανικού καπιταλισμού που ακολούθησε την επικράτηση των Ναζί».

Αν σε κάτι δεν έχουν εύκολη απάντηση οι υποστηρικτές της πρώτης άποψης, είναι η πραγματικά ανατριχιαστική αναλογία μεταξύ της ανοχής προς τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή από θεσμικά και μη κέντρα εξουσίας και της αντίστοιχης ανοχής που επέδειξαν οι γερμανικές ελίτ στο χιτλερισμό.

Με τελευταίο παράδειγμα την υποδοχή ήρωα που επεφύλαξαν σε έναν υπόδικο νεοναζί τραμπούκο (Κασσιδιάρη) οι αστυνομικοί (στο χθεσινό συλλαλητήριο των ενστόλων), οι αναλογίες είναι εκκωφαντικές. Η θετική προδιάθεση του κρατικού μηχανισμού έναντι μιας νεοναζιστικής συμμορίας και των εκπροσώπων της, μπορεί να μη σοκάρει πλέον, αλλά θα έπρεπε να προβληματίσει όσους αναπαράγουν τη θεωρία των άκρων.

Δείγμα δεύτερο: η υιοθέτηση της ατζέντας της Χρυσής Αυγής από την επίσημη πολιτεία: η επιχείρηση «Ξένιος Δίας» θυμίζει έντονα την προπαγάνδα των Ναζί εναντίον των αποδιοπομπαίων τράγων της μεσοπολεμικής Γερμανίας: των εβραίων - και δικαιώνει όσους επισημαίνουν ότι ο κυρίαρχος Λόγος (που υποτίθεται απεχθάνεται τα "άκρα") ρυμουλκεί την άκρα δεξιά στο "μεσαίο χώρο" (Δ.Π Αναγνωστόπουλος, ο.π. σελ 49-50).

Ακόμη κι αν δεν μπορεί να τεκμηριωθεί μια επένδυση του μηντιακού κατεστημένου στο (νεο)φασισμό, η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής ως "νόμιμου πολιτικού κόμματος" (λχ από την κρατική ραδιοτηλεόραση) ή με όρους ενημερωδιασκέδασης (infotaintment) ως λίγο παράξενων τύπων που διαφέρουν από τους "επαγγελματίες πολιτικούς" (Πρώτο Θέμα, Αnt1 και άλλα softnews ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων και πολλά sites που επισκέπτεται σχεδόν αποκλειστικά νεανικό κοινό), έρχεται να προστεθεί στην επικίνδυνη και σκανδαλωδώς ρηχή αντιμετώπιση του νεοναζισμού από τις σημερινές ελίτ.

Η ρατσιστική βία σχεδόν ποτέ δε συνδέεται στα «κυρίαρχα» media με την παραστρατιωτική οργάνωση του Μιχαλολιάκου, ούτε καν με την ιδεολογική επιρροή που αυτή ασκεί σε τμήματα του πληθυσμού και κυρίως της νεολαίας. Μάλιστα, η προσέγγιση των νέων, σε μια εποχή που η ανεργία και η έλλειψη κοινωνικής συνοχής αγγίζουν επίπεδα… Βαϊμάρης, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το μέλλον. Χθες, στα Άνω Λιόσια, περιοχή που έχει γίνει χρυσαυγίτικο φρούριο, Χρυσαυγίτες καπηλεύτηκαν το θάνατο ενός νέου παιδιού και μετέτρεψαν (δυστυχώς με την ανοχή της οικογένειας του εκλιπόντος) την κηδεία σε ακροδεξιά μάζωξη. Στρατολογώντας νέα παιδιά (όπως τον αδικοχαμένο 20χρονο), κυρίως από  υποβαθμισμένες γειτονιές, κατασκευάζουν τη «χρυσαυγίτικη ταυτότητα», κώδικες επικοινωνίας, συμπεριφορές, δίκτυα αλληλοβοήθειας, με μια λέξη ρίζες στα πιο δυναμικά κομμάτια της κοινωνίας (και μας αναγκάζουν να σκεφτούμε τον αποτρεπτικό ρόλο που πρέπει να παίξουν οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης στις "δύσκολες" περιοχές).

Μιας κοινωνίας που βλέπει με ακόμη μεγαλύτερη συμπάθεια την οργάνωση αυτή, ίσως και τα "τάγματα εφόδου" της, δεδομένων των δύο νέων δημοσκοπήσεων που δίνουν στη Χρυσή Αυγή διψήφια ποσοστά. Πολύ πιθανόν σε μερίδες του κόσμου να μη φτάνουν τα χιλιάδες στοιχεία για τη δράση και τις ιδέες της Χρυσής Αυγής, με ευθύνη των κατεστημένων ΜΜΕ. Ακόμη πιο πιθανό, να "απενοχοποιήθηκαν οι φασίστες", όπως έγραψε ο "πιτσιρίκος", και να υποστηρίζουν ανοικτά, μετά την κατάρρευση των μεταπολιτευτικών πολιτικών ταυτίσεων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ),  ένα φιλοναζιστικό κόμμα.

Οι αναλύσεις για το φαινόμενο και τις πιθανές απαντήσεις* που πρέπει να δώσει το υγιές κομμάτι της κοινωνίας είναι πολλές. Αλλά είναι επιτακτική η ανάγκη οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις να διδαχθούν από τα οδυνηρά λάθη των αντίστοιχων δυνάμεων της Βαϊμάρης και να διαψεύσουν όσους τις κατηγορούν για ύποπτη ανοχή στους νεοναζί. Και από την άλλη, η Αριστερά, να δείξει αποδοχή σε όσους συστρατευτούν σε ένα (απαραίτητο εξ' αντικειμένου) αντιφασιστικό μέτωπο και να μην επαναλάβει το σφάλμα το Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας που αποκαλούσε ακόμα και την κοινωνική βάση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος «σοσιαλφασίστες».

Για να μην  επαναληφθεί η «Βαϊμάρη», πρέπει όλοι να αφομοιώσουν τα διδάγματά της.               

*  Εκκίνηση της συζήτησης μπορεί να είναι τα τρία βήματα αντιμετώπισης που περιγράφει  η Colin Sparks στο Ποτέ Ξανά (Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, Αθήνα, 2011):  1) προπαγάνδα, 2) μαζική δράση, 3) αυτοάμυνα.

Περισσότερα »