Οι μελανοχίτωνες ήταν παραστρατιωτική ομάδα που είχε συγκροτήσει ο Μουσολίνι για να σκορπούν τον τρόμο στην Ιταλία του Μεσοπολέμου (η φωτογραφία είναι από την "πορεία προς τη Ρώμη"). Το 2009, μια ιταλική νεοφασιστική οργάνωση, εκμεταλλευόμενη νόμο του Μπερλουσκόνι που επέτρεπε τις περιπολίες πολιτών «προς ενίσχυση της ασφάλειας στις πόλεις», αναβίωσε την παράδοση των μελανοχιτώνων δημιουργώντας «πολιτοφυλακή» («Ιταλική Εθνοφουρά») με ναζιστικά σύμβολα και αντιμεταναστευτικά κίνητρα.

Στη χώρα μας, η αυτοδικία απαγορεύεται, αν και πρόσφατα εγχώριοι ακροδεξιοί (Καρατζαφέρης) πρότειναν την γενικευμένη οπλοχρησία. Με το πρόσχημα της ασφάλειας επιχειρεί και η ελληνική νεοναζιστική οργάνωση, η Χρυσή Αυγή να «εμπλουτίσει» τη δράση της στο δρόμο. Μπορεί μέχρι τώρα άτυπα να ενίσχυε τις αστυνομικές δυνάμεις στην καταστολή   και να βιαιοπραγεί εναντίον μεταναστών, αλλά πλέον θα επισημοποιήσει, με το μανδύα της νομιμότητας την παρακρατική δράση της: σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Πρώτου Θέματος» (8/7), η Χρυσή Αυγή  «έχει υπογράψει ήδη συμβόλαια συνεργασίας με ιδιωτικές εταιρείες που θα αναλάβουν την περιφρούρηση υποβαθμισμένων γειτονιών της πρωτεύουσας».

«Τα άτομα που θα περιπολούν, θα ενημερώνουν την Αστυνομία για κάθε ύποπτη κίνηση την οποία θα βλέπουν. Επίσης, η Χρυσή Αυγή προτίθεται να καλύψει τα κενά προσωπικού στις εταιρείες αυτές με άνεργα μέλη και φίλους του κόμματος, οι οποίοι θα πληρώνονται από την κομματική επιχορήγηση που θα λάβει η Χρυσή Αυγή».

Η «ασφάλειά» μας θα περνάει μέσα από τις ημινόμιμες δραστηριότητες νεοφασιστικών «εταιρειών security». Αν το σενάριο υλοποιηθεί (και βέβαια το ερώτημα είναι κατά πόσο προβλέπεται από το νόμο η λειτουργία τέτοιων εταιρειών ανεξέλεγκτα και χωρίς συγκεκριμένους τόπους φύλαξης), η κοινωνική ειρήνη στις γειτονιές της Αθήνας θα διασαλευτεί ανεπανόρθωτα.

Η δημοκρατική εγρήγορση των πολιτών είναι ίσως το μοναδικό εμπόδιο στο ναζιστικό τρόμο που παγιώνεται στην πόλη με την ανοχή των θεσμών και τη χρηματοδότηση των φορολογουμένων…

Περισσότερα »

Σημαντικό γεγονός της εβδομάδας η εκλογική μάχη για την Προεδρία της Βενεζουέλας. Ο «γραφικός», σχεδόν τρελός για τα δυτικά ΜΜΕ Ούγκο Τσάβεζ μετά τη μάχη με τον καρκίνο πέτυχε την επανεκλογή του απέναντι στον εκλεκτό των μεγιστάνων των Media Ενρίκε Καπρίλες.

Μια μάχη με γεωπολιτική σημασία για τους μεγάλους παίκτες της διεθνούς σκακιέρας. Διότι μπορεί ο ίδιος ο Τσάβεζ να δηλώνει ότι «θα ψήφιζε αν μπορούσε τον Μπαράκ Ομπάμα», αλλά είναι σίγουρο ότι οι ΗΠΑ, ειδικά στη σημερινή έκρυθμη συγκυρία, θα ένιωθαν πολύ πιο βολικά σε περίπτωση νίκης του «κεντροαριστερού» αντιπάλου του Τσάβεζ. Ο επί 13 χρόνια πρόεδρος της Βενεζουέλας θα συνεχίσει να αποτελεί ένα μεγάλο αγκάθι στο μαλακό υπογάστριο των ΗΠΑ. Μια από τις πρώτες δηλώσεις του χαρακτήριζε την Αμερική «βασικό υπαίτιο της κρίσης στη Συρία» και διαβεβαίωνε τους πολίτες ότι θα συνεχίσει την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που περιλαμβάνει στενές επαφές με τους μεγαλύτερους εχθρούς των ΗΠΑ (Ρωσία, Ιράν), αλλά και με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής που με διαφορετικούς ρυθμούς και μοντέλα προωθούν το «Δημοκρατικό Σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα».

Γι’ αυτό και οι ηγέτες της Αργεντινής, του Ισημερινού και της  Βολιβίας υποδέχθηκαν με πανηγυρισμούς και ανακούφιση τη νίκη του αριστερού ηγέτη. Ίσως είχαν πιστέψει τις δημοσκοπήσεις που χρηματοδοτήθηκαν από δεξιά κόμματα και οργανώσεις εντός και εκτός Βενεζουέλας που προέβλεπαν αμφίρροπη αναμέτρηση.

Τελικά ο «σύντροφος» επικράτησε με 10 μονάδες. Χωρίς αμφισβήτηση. Ακόμα και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ. Τ. Κάρτερ έχει δηλώσει ότι η «εκλογική διαδικασία στη Βενεζουέλα είναι από τις καλύτερες στον κόσμο», ενώ ο τωρινός αντίπαλος του Τσάβεζ παραδέχτηκε την ήττα του. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων άγγιξε το 80,4 %, ποσοστό που στη δημοκρατική Δύση έχει καταστεί ανέφικτο ακόμα και σε εκλογές με τεράστια πόλωση. Καθόλου άσχημα για έναν «δικτάτορα» (σύμφωνα με σοβαρούς αναλυτές της Δύσης).

 Η κυβέρνηση όμως δε μένει μόνο στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Ενισχύει θεσμούς αυτοοργάνωσης όπου οι άνθρωποι, και ειδικά τα φτωχότερα στρώματα,  μπορούν να σχεδιάζουν και να αποφασίζουν και  κατανείμουν τα χρήματα στα έργα που έχουν θέσει σε προτεραιότητα.

Σε αυτή τη συμμετοχή του κόσμου στηρίζει το κόμμα του Τσάβεζ (Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Βενεζουέλας) τις κοινωνικές του συμμαχίες, συμμαχίες που του επιτρέπουν να θίγει τα ισχυρά συμφέροντα (όπως αυτά των πολυεθνικών εταιρειών) χωρίς να κινδυνεύει με ανατροπή (δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα πριν μία δεκαετία). Άλλες κυβερνήσεις, με εξίσου ριζοσπαστικά αιτήματα και εξαγγελίες (όπως αυτή του Αλιέντε) ήταν πολύ βραχύβιες ή έβαλαν πολύ νερό στο κρασί τους (Λούλα στη Βραζιλία) καθώς δεν είχαν την ενεργή στήριξη του λαού.

Μένει να δούμε πόσο θα προχωρήσει τις αλλαγές ο Τσάβεζ δεδομένου ότι πολλοί λαοί και ηγέτες έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στη Βενεζουέλα ως παράδειγμα κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης που συνδυάζει την ισότητα και δικαιοσύνη στο εσωτερικό με τη διπλωματική ισχύ και την πυγμή στο εξωτερικό.

Περισσότερα »

Όπως είναι φυσικό,  μία επίσκεψη της Καγκελαρίου στη χώρα μας θα συγκέντρωνε τα βλέμματα και θα ενέπλεκε τους πολιτικούς σχεδιασμούς όλων των πολιτικών δυνάμεων.

Η κυβερνητική πλευρά, με σοβαρές επικοινωνιακές (;) αστοχίες (όπως η αστυνομική ανακοίνωση περί απαγόρευσης των συναθροίσεων σε ορισμένες οδούς της Αθήνας) και εσωτερικές διαφοροποιήσεις, προσπάθησε να παρουσιάσει την επίσκεψη ως «στήριξη στην προσπάθεια της Ελλάδος», παρ’ ότι τελικά η Μέρκελ, με το μυαλό στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό, δεν έκανε καμία σαφή δήλωση στήριξης.

Η αριστερή ξιωματική αντιπολίτευση προσπάθησε να αναδείξει τη συμπόρευση των εγχώριων κυρίαρχων πολιτικών – οικονομικών κύκλων με την πολιτικής της σκληρής λιτότητας και τόνισε τη στήριξη της Μέρκελ στην «ετοιμόρροπη ελληνική κυβέρνηση». Κάλεσε σε "ερεινικές, μαζικές κινητοποιήσεις".

  

Οι ΑΝ.ΕΛ τοποθέτησαν το θέμα στη δική τους οπτική περί «νέας κατοχής» αναδεικνύοντας τη διάσταση γερμανικών και ελληνικών συμφερόντων (ή γενικότερα Βορρά – Νότου). Στήριξαν και αυτοί τις κινητοποιήσεις που έγιναν σε πρωτοφανές κλίμα αστυνομοκρατίας.

Το ΚΚΕ, με τη δική του ερμηνεία, ασχολήθηκε δεόντως με την οργάνωση των διαδηλώσεων και έκανε μια σπάνια κίνηση: κατέβασε τον κόσμο του μέχρι το Σύνταγμα όπου έμεινε για αρκετή ώρα.

Ποιος λείπει: Μα φυσικά η Χρυσή Αυγή! Οι «υπερπατριώτες» του Μιχαλολιάκου αρκέστηκαν σε μια ανακοίνωση τριών σειρών (την Κυριακή):

«Η επικεφαλής των ευρωπαίων τοκογλύφων έρχεται στην Ελλάδα για να περιφρουρήσει τα γερμανικά κεφάλαια και τα υπερκέρδη του τραπεζικού συστήματος. Δεν μας παρέχει στήριξη, αλλά διαιωνίζει την οικονομική κατοχή της Πατρίδας μας».

Αυτοί που με κάθε ευκαιρία σκηνοθετούν  εικόνες αναταραχής και ρήξης με το «σύστημα» δεν έβγαλαν σχεδόν άχνα για μία επίσκεψη που στη λογική της «οικονομικής κατοχής της Πατρίδας μας» θα αποτελούσε κόκκινο πανί. Παρά τη βάση που δίνουν στη διαδικτυακή προπαγάνδα, σχεδόν έθαψαν το θέμα το οποίο προσφερόταν για εθνολαϊκίστικα happenings.

Ένας λόγος είναι ασφαλώς η ναζιστική τοποθέτηση του σκληρού πυρήνα της οργάνωσης, που για να μην  ξεχνιόμαστε, μέχρι το 2010 αποτελείτο από μερικές δεκάδες σκληρούς ναζιστές, υμνητές του Χίτλερ και της ανωτερότητας της «λευκής Φυλής».

                             Η Χρυσή Αυγή υμνεί του γερμανούς κατακτητές, πιστή στην παράδοση

                            των προγόνων της που συνεργάστηκαν με τους Ναζί.

Ένας δεύτερος είναι ο ιδιαίτερος ρόλος που (μοιάζει να) επιτελεί η Χρυσή Αυγή για το σύστημα εξουσίας: να συγκρατεί τον κόσμο που την ακολουθεί σε απόσταση ασφαλείας από  τα ζητήματα που μπορεί να επιφέρουν ρωγμές στην κυριαρχία του συστήματος αυτού. Τέτοια είναι, πέρα από τα εργασιακά θέματα (εργασιακά δικαιώματα, απεργίες, συνδικαλισμός – στην προηγούμενη γενική απεργία η Χρυσή Αυγή απλώς πρότεινε να βγουν ανοργάνωτοι οι πολίτες κρατώντας ελληνικές σημαίες), οι κεντρικές γεωπολιτικές και διπλωματικές στοχεύσεις των κυρίαρχων ελίτ.

Στη συγκυρία που διανύουμε, παρ’ ότι διαχέεται ένας έντονος «αντιγερμανισμός», που πριμοδοτείται και από τη soft δημοσιογραφία («Πρώτο Θέμα» λ.χ), οι κυρίαρχοι κύκλοι έχουν ταυτίσει τα συμφέροντα τους με αυτά της γερμανικής «γραμμής» εντός της ευρωζώνης: της αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής, των ΕΟΖ, της διάλυσης του κοινωνικού κράτους. Τους βολεύει άλλωστε ο «μπαμπούλας» Μέρκελ και η αφήγηση περί «τεμπέληδων του Νότου» προκειμένου να μην αναδειχθεί στην ατζέντα το ζήτημα των εσωτερικών αντιθέσεων της ελληνικής κοινωνίας. Να μη φανεί, όπως σωστά επισήμανε ο Κ. Βαξεβάνης, ότι «θυσιάζεται ολόκληρη η Ελλάδα μαζί με τον ευρωπαικό Νότο, στο βωμό του οικονομικού φονταμενταλισμού, από τους μουτζαχεντίν των αγορών».

Η Χρυσή Αυγή, καθόλου τυχαία, έχει αναλάβει το ρόλο του αποπροσανατολισμού. Αντί για τη λίστα των μεγαλοφοφυγάδων θα σου δείξει τον «αλλοδαπό» μικροπωλητή που πιθανόν δεν έχει άδεια. Αντί για τους γερμανούς «επενδυτές» στους οποίους πλάσαρε χθες η Μέρκελ την υποτιμημέμνη δημόσια περιουσία, θα δείξει στον απελπισμένο έλληνα τον «λαθρομετανάστη» που τον ανταγωνίζεται για μια κακοπληρωμένη θέση στην αγορά εργασίας της ελληνικής ζούγκλας.

Έτσι, και στο θέμα της επίσκεψης, ενώ κάθε συνεπής «εθνικιστής», θα σήκωνε ψηλά τη σημαία κόντρα στο «γερμανό κατακτητή» (όπως άλλωστε έκαναν όλοι οι σχηματισμοί και οργανώσεις που σχηματικά εντάσσονται στον «πατριωτικό χώρο», από τους ΑΝ.ΕΛ μέχρι το ΕΠΑΜ του Καζάκη και το ΑΡΔΗΝ του Καραμπελιά), πήρε προφανώς εντολή να κρατήσει χαμηλά τους τόνους.

Αξίζει να κρατάμε τέτοια «στιγμιότυπα» από τη στάση του νεοναζιστικής οργάνωσης γιατί θα βοηθήσουν στην ανάλυση του ρόλου που θα παίξει στο μέλλον και θα δικαιώσει (ή όχι) το χαρακτηρισμό «εφεδρεία του συστήματος» που πολλοί της έχουν αποδώσει. Μια τέτοια υπάκουη εφεδρεία μπορεί να γαβγίζει (και να δαγκώνει στα σκοτεινά) στα ζητήματα «δημόσια τάξης», «λαθρομετανάστευσης», ελληνοτουρκικών διαφορών, των τούρκικων σήριαλ συμπεριλαμβανομένων (!), αλλά θα σφυρίζει αδιάφορα στα βασικά επίδικα, διαστρεβλώνοντας τη λαϊκή οργή απέναντι στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τη Διαπλοκή που το στηρίζει. Και αναμένεται, όσο μεγαλώνει η επιρροή της, τόσο ο επιδερμικός και αντιδημοκρατικός "αντισυστημισμός" της να διαχέεται σε κανάλια πλήρως ελέγξιμα από (και αντελώς ακίνδυνα για) το επικοινωνιακό σκέλος του συστήματος που υποτίθεται ότι πολεμά η εν λόγω γκρούπα.

Περισσότερα »

Μετάφραση – Επεξεργασία για το Bloggers-tv.gr:  Τάσος Γιαννόπουλος

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η λεπτομερής  έρευνα του αμερικανικού Κέντρου Ερευνών “Pew” ("Pew Research Center") για τις τάσεις στην κατανάλωση των ειδήσεων στις Η.Π.Α.  Η εξέλιξη στην αμερικανική κοινωνία, προπομπός και για την πορεία των ΜΜΕ στην Ευρώπη, αποδεικνύει τη φθίνουσα πορεία του έντυπου αλλά και μια μεγάλη πτώση της τηλεθέασης ενημερωτικού περιεχομένου λόγω της ολοκληρωτικής στροφής των νεαρών ηλικιών στα «νέα μέσα» (διαδικτυακά και ψηφιακά).

Το τελευταίο κομμάτι της Έρευνας για τις αλλαγές στο Πεδίο των Ειδήσεων (Νews Landscape) διεξήχθη το διάστημα 9 Μαΐου – 3 Ιουνίου 2012 μεταξύ 3.000 ενηλίκων ερωτώμενων και πιστοποίησε τον «ευάλωτο χαρακτήρα» της τηλεοπτικής ενημέρωσης στη σύγχρονη εποχή του διαδικτύου και της από-μαζικοποιημένης ενημέρωσης.

Επειδή η Έρευνα αφορά την αμερικανική κοινωνία, θα παρουσιάσουμε μόνο τα στοιχεία που μπορούν να αντιστοιχηθούν και στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες, όπου το κοινό έχει παρόμοια  χαρακτηριστικά. Όσοι ενδιαφέρονται, αν γνωρίζουν αγγλικά, μπορούν να βρουν τη σημαντική έρευνα στην ιστοσελίδα του   Ερευνητικού Κέντρου.

Στην ερώτηση «αν είδες τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων χθες», μόλις το 34% των νέων (18-29 ετών) απάντησε «ναι», ενώ πριν τέσσερα χρόνια το αντίστοιχο ποσοστό έφτανε σχεδόν το 50%. Πολύ μεγάλη μείωση που αποδεικνύει τις ραγδαίες μεταβολές (και να σκεφτεί κανείς ότι δεν περιλαμβάνεται το ηλικιακό κοινό κάτω των 18 ετών που ως digital native χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά το διαδίκτυο). Στις υπόλοιπες ηλικιακές κατηγορίες τα ποσοστά είναι σχεδόν αμετάβλητα συγκριτικά με το 2006 και δε νομίζω να διαφέρουν ιδιαίτερα από τα ευρωπαϊκά.

                        Μόλις το 1/3 των νέων είδε τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων χθες. 

Μείωση παρουσιάζεται τόσο στην τηλεθέαση, από πλευράς των νέων, των δελτίων των τοπικών καναλιών όσο και στην παρακολούθηση των ειδήσεων των καλωδιακών καναλιών. Το φαινόμενο αγγίζει και τις άλλες ηλικιακές κατηγορίες, με εξαίρεση όπως θα περίμενε κανείς της κατηγορίας 65+. Στον παρακάτω πίνακα μπορείτε να δείτε τη εξέλιξη για κάθε δύο χρόνια από το 2006 μέχρι σήμερα.

                            Η τηλεθέαση των ειδήσεων της τοπικής τηλεόρασης μειώνεται, ειδικά μεταξύ των νέων.

Δραματική είναι η μείωση, στην πορεία της τελευταίας δεκαετίας (2002 – 2012) ως προς την «κατανάλωση» έντυπου λόγου: μόλις το 23% του κοινού (όλων των ηλικιών) «διάβασε εφημερίδα χθες», τη στιγμή που το αντίστοιχο ποσοστό πριν μια δεκαετία ήταν 41%. Παρόμοια είναι η κατάσταση και στις άλλες, όχι απαραίτητα ενημερωτικές, μορφές έντυπου περιεχομένου.  Πιστοποιείται έτσι η «κρίση του Τύπου» ο οποίος εγκαταλείπεται από τους αναγνώστες και από τους διαφημιστές με αποτέλεσμα ραγδαίες μεταλλάξεις στο πεδίο της ενημέρωσης συνολικά.

                               Λιγότερη ανάγνωση και γράψιμο σε χαρτί.

Την ίδια στιγμή, όλο και περισσότεροι αμερικανοί αναζητούν πληροφόρηση στα ψηφιακά μέσα και στα μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Social Networks), όπως δείχνει ο παρακάτω πίνακας. Όπως έχει τονίσει ο γάλλος Dominique Wolton (Il faut sauver la communication), οι νέες τεχνολογίες της ενημέρωσης επιτρέπουν την εξάπλωση του καταναλωτικού ατομικισμού και συμβάλλουν στη δημιουργία ενός κατακερματισμένου κόσμου των ΜΜΕ, του κόσμου της «διαδραστικής μοναξιάς» όπου κάθε άτομο θα έχει το προσωπικό του μέσο ενημέρωσης.

Περισσότεροι αμερικανοί ενημερώνονται από ψηφιακά μέσα και μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (facebook, twitter, google+)

Συγκεντρωτικά, με τη μορφή ενός διαγράμματος, παρουσιάζεται η πορεία της κατανάλωσης ενημερωτικού περιεχομένου από το 1991 μέχρι το 2012, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η τάση ενίσχυσης της online ενημέρωσης η οποία ήδη έχει ξεπεράσει τα 2 από τα 3 «παραδοσιακά μέσα» (newspaper & radio news).

                                Aπό που ενημερώθηκαν οι άνθρωποι χθες.

Στις μεγαλύτερες ηλικίες, οι παραδοσιακές ειδησεογραφικές πλατφόρμες (traditional news platforms) έχουν ακόμα την πρωτοκαθεδρία, αλλά το μέλλον ανήκει στις ψηφιακές πλατφόρμες (digital platforms) καθώς τις χρησιμοποιεί ήδη το 40% του συνόλου των καταναλωτών και το 45% της κατηγορίας 25 – 29 ετών (καθώς και πολύ μεγάλο ποσοστό των αμερικανών 40-49 ετών, φαινόμενο που ίσως εμφανίζεται και στο ευρωπαϊκό ειδησεογραφικό πεδίο).

                 Οι περισσότεροι αμερικάνοι ενημερώνονται ακόμη από τις παραδοσιακές ειδησεογραφικές πλατφόρμες με εξαίρεση τους πολύ νέους σε ηλικία.

Στην χώρα μας, όπου εντοπίζεται μια τεχνολογική καθυστέρηση μιας γενιάς, σε έρευνα της Focus / Bari το 2006, το ποσοστό των τηλεθεατών έφτανε το 83% (αμετάβλητο σε σχέση με προηγούμενα έτη), των Κυριακάτικων εφημερίδων το 43% και της online ενημέρωσης το 35 % (όταν το 2000 ήταν μόνο 12%!).

Μεγάλη συζήτηση χωράει στο σημείο αυτό και για το χαρακτήρα της δημοσιογραφίας στο νέο περιβάλλον, συζήτηση που αδρομερώς θίξαμε σε προηγούμενο άρθρο του bloggers-tv με τίτλο «Είμαστε όλοι δημοσιογράφοι (;)».

Παράλληλα, διαπιστώνεται μια παγιωμένη τα τελευταία 18 χρόνια απόστασης των νέων αμερικάνων από την ενημέρωση, καθώς ο ημερήσιος χρόνος που αφιερώνουν σε αυτήν υπολογίζεται σε κάτω από 50 λεπτά, τη στιγμή που στο σύνολο των καταναλωτών ενημερωτικού περιεχομένου αγγίζει τα 70 λεπτά ημερησίως (βλέπε τον πρώτο από τους 2 παρακάτω πίνακες). Όπως επισημαίνει ο Bernard Poulet (Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης), η εμπεριστατωμένη ενημέρωση κινδυνεύει να αποτελεί ολοένα και περισσότερο προνόμιο μιας ελίτ ενώ η μεγάλη πλειοψηφία θα «ψωνίζει» εξατομικευμένα χαμηλής ποιότητας «προϊόντα». Όπως δείχνει ο τελευταίος πίνακας (που μας τονίζει επί της ουσίας το «ψηφιακό χάσμα» εντός της μητρόπολης του Καποταλισμού), τα λιγότερα μορφωμένα στρώματα είναι «πολύ λιγότερο πιθανό να αναζητήσουν online ειδήσεις»: μόλις το 28% του συνολικού πληθυσμού όσων έχουν τελειώσει μέχρι τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αναζητεί ειδήσεις στο διαδίκτυο τουλάχιστον 3 μέρες την εβδομάδα.

Οι νεότεροι άνθρωποι συνεχίζουν να σπαταλούν λιγότερο χρόνο για την ενημέρωσή τους.

                                                   Οι λιγότερο μορφωμένοι αμερικάνοι είναι λιγότερο πιθανό να αναζητήσουν ενημέρωση στο διαδίκτυο.

Είδαμε συνοπτικά τη μετεξέλιξη του πεδίου της ενημέρωσης στις ΗΠΑ, με κύριο χαρακτηριστικό την άνοδο των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης και την  αύξηση της online ενημέρωσης, σε βάρος ακόμα και της «παντοδύναμης» τηλεόρασης. Παρ’ ότι η τελευταία διατηρείται κραταιά στο πεδίο της ενημέρωσης (με το βαρύνοντα ρόλο του «διαμορφωτής της κοινής γνώμης»), οι τάσεις προοιωνίζουν ραγδαίες αλλαγές ως προς το κέντρο βάρους στα επόμενα χρόνια, επιβεβαιώνοντας τη διαπίστωση ότι «το ραδιόφωνο χρειάστηκε 38 έτη για να αποκτήσει 50 εκατομμύρια ακροατές.  Η τηλεόραση χρειάστηκε 13 χρόνια για να φθάσει σε εκείνη την συγκριτική μέτρηση των 50 εκατομμυρίων τηλεθεατών. Το Internet ξεπέρασε τα 50 εκατομμύρια χρήστες σε λιγότερο από 4 χρόνια»!

Περισσότερα »

Σήμερα είναι μια σημαδιακή μέρα για το νέο-ελληνικό πολιτισμό. Όχι τόσο τον πολιτισμό ως καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία, όσο ως πολιτισμικό υπόδειγμα, ως πρότυπο ζωής και δόμησης των κοινωνικών σχέσεων.

Ο λόγος για τη σημερινή συναυλία «20 χρόνια Φοίβος – 20 χρόνια επιτυχίες», μία μάζωξη του νεοελληνικού σκυλο-ποπ προς τιμήν του «δημοφιλέστερου έλληνα συνθέτη», που ως δημοφιλέστερος είναι γνωστός με το μικρό του όνομα: «Φοίβος».

Ως «επιτυχίες» του εν λόγω συνθέτη προβάλλονται οι τεράστιες πωλήσεις των δίσκων και τα πελώρια κέρδη που αποκόμισε ο «Φοίβος» ως ένας υπερ-παραγωγικός (υψηλόβαθμος) "υπάλληλος" της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας.

Όμως, ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία, θα μπορούσε να παραδεχθεί κανείς, είναι η παγίωση του πολιτισμικού προτύπου που θέλοντας και μη υπηρέτησε η καλλιτεχνική πρόταση του Φοίβου: του ατομικιστικού καταναλωτισμού, της lifestyle  ημιμάθειας, του illustration ωχαδερφισμού. Η σοβαροφανής (και ταυτόχρονα λαϊκή) υποκουλτούρα του Φοίβου ήταν το απαραίτητο συμπλήρωμα του κοινωνικού μοντέλου που επικράτησε τα τελευταία 20 χρόνια, για τα οποία αξίζει κανείς να γιορτάσει με μια νεοπλουτίστικη φιέστα: τα χρόνια της επίπλαστης ευμάρειας, του δανειοδοτούμενου νέο-πλουτισμού, του αμοραλιστικού ατομισμού, του ΠΑΣΟκισμού, του χρηματιστηρίου, της χυδαίας αγοραιοποίησης.΄

Τα μαγαζιά της νύχτας με τις ταμπέλες νέον, εκεί όπου έβγαζαν το «μεροκάματο» οι συμμετέχοντες στη σημερινή συναυλία (και άλλοι όμοιοί τους), τα μεγάλα ονόματα «της πίστας» ήταν το συμβολικό συνοδευτικό της τεχνητής ευμάρειας και της διάλυσης της συλλογικότητας. Όλοι μαζί, με τα πιο στρασαρισμένα ενδύματα κλεινόμασταν στα κέντρα ξεπλύματος χρήματος της Παραλιακής για να «ακούσουμε» ο καθένας μόνος του μέσα στην οχλαγωγία, τα βραχύβια «έργα» του Φοίβου και του σιναφιού του.

Στην πόρτα αφήναμε τα άγχη και τους προβληματισμούς μας, συντροφιά με τους βλοσυρούς και κομψευόμενους πορτιέρηδες που τώρα που καταρρέει ο κόσμος της υποκουλτούρας βρίσκουν παρηγοριά στις αγκαλιές της Χρυσής Αυγής. Ήταν άλλωστε η διάχυτη «καγκουρίλα», απαραίτητη προϋπόθεση για τη γιγάντωση της νεοναζιστικής οργάνωσης. Και τα συγκεκριμένα «κέντρα διασκέδασης» φέρουν ακέραια την ευθύνη για την εδραίωση της «καγκουρίλας» αυτής.

Η εικοσαετία που διαπαιδαγώγησε μια γενιά με τέτοιου είδους πρότυπα και συμπεριφορές, μέσα στο εγωτιστικό πνεύμα του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού (ο οποίος ανέχθηκε και τη μαφιόζικη "επιχειρηματικότητα") παρήλθε με πάταγο και με κοινωνικά συντρίμμια. Και αυτό το τέλος μοιάζουν να διαισθάνονται οι "φορείς" του πολιτισμού και σπεύδουν να το γιορτάσουν με το γνώριμο τρόπο τους. Απόλυτα σωστοί στο timing, άλλωστε τα πάνε πολύ καλά με τους αριθμούς και το μάρκετινγκ.

Μοιάζει να είναι η σημερινή συναυλία στο ΟΑΚΑ ("επιτυχημένη" και η επιλογή του χώρου, για να μας θυμίζει και τη Μεγάλη Ιδέα των Ολυμπιακών Αγώνων), ο επιθανάτιος ρόγχος του μοντέλου των τσιφτετελλήνων που πλέον φαντάζει προσβλητικό απέναντι στα δεινά που περνάει μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας. Ελπίζω ως κύκνειο άσμα να το αντιμετωπίζουν και οι συμμετέχοντες αναγνωρίζοντας ότι η μπογιά τους έχει περάσει ανεπιστρεπτί μαζί με την  εποχή που την δημιούργησε…

Περισσότερα »

Σε καιρούς κοινωνικής αποδιάρθρωσης και εξαθλίωσης, μία νέα επωδός ακούγεται από πολλά χείλη: (κοινωνική) ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Αίφνης, κατακεραυνώνονται ο σταρχιδισμός, ο ατομικισμός και ο φιλοτομαρισμός ως αξίες παράταιρες με τα νέα αλληλέγγυα ήθη. Τονίζεται η ανάγκη για αλληλεγγύη, σαν μια χριστιανικού τύπου αλληλοβοήθεια με το διπλανό μας.

Καθόλου τυχαία, «Αλληλεγγύη» ήταν το όνομα της περίφημης ΜΚΟ της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Η εν λόγω ΜΚΟ, ιδιαίτερα αμαρτωλή, χρησιμοποιήθηκε ως όχημα για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος και έμεινε στην ιστορία για τους τόνους σάπιους πουλερικών που ποτέ δεν έφτασαν στις πληγείσες από το τσουνάμι περιοχές (το 2006).

Και σήμερα, η Εκκλησία προβάλλει αντίστοιχο έργο που υλοποιεί μέσω συσσιτίων ή άλλων δράσεων. Σε συνεργασία με τον δημοσιογραφικό οργανισμό του εφοπλιστή Αλαφούζου (ΣΚΑΪ) (αλλά και τις Ένοπλες Δυνάμεις) υλοποιούν πρωτοβουλίες με ξεκάθαρο φιλανθρωπικό χαρακτήρα. «Όλοι μαζί μπορούμε», σύμφωνα με το ΣΚΑΪ, παρ’ ότι τα μέτρα που προκαλούν τη γενικευμένη δυσανεξία και αυξάνουν τη ζήτηση για τέτοιες πρωτοβουλίες, αποτελούν κατά την προπαγάνδα του ομίλου αυτού, «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» για την έξοδο από τη κρίση.

Πέρα από την και στον αντίποδα της  «από τα πάνω» εκπορευόμενης φιλανθρωπίας ( και τα διαφημιστικά και οικονομικά οφέλη μέσω φοροαπαλλαγών που απολαμβάνουν οι φορείς της), αναπτύσσονται τοπικού χαρακτήρα κινήσεις αλληλεγγύης, ως ελάχιστο δίκτυ προστασίας για τους πιο αδύναμους. Από ανταλλακτικά παζάρια και συλλογικές κουζίνες μέχρι κοινωνικά ιατρεία και  παντοπωλεία, ξεφυτρώνουν σε πολλές πόλεις της χώρας ως αποτέλεσμα αυτενέργειας της «κοινωνίας πολιτών».

Οι περισσότεροι συμμετέχοντες σε τέτοιου είδους αυτοοργανωμένες δράσεις υπογραμμίζουν το διαχωρισμό από την φιλανθρωπία: η αλληλεγγύη ταυτίζεται με την αντίσταση του λαού στη μνημνονιακή βαρβαρότητα και τη διάλυση του κοινωνικού κράτους. Όπως τονίζει η Ομάδα Εργασίας του ΣΥΡΙΖΑ για τις Δομές Κοινωνικής Αλληλεγγύης (δομές που πολλά τμήματα της Αριστεράς, του Αντιεξουσιαστικού χώρου και της Οικολογίας έχουν ανάγει σε κύριο πολιτικό πρόταγμα της περιόδου που διανύουμε), «είναι μια διαδικασία λαϊκής αυτοοργάνωσης στη βάση των κοινωνικών αναγκών με χειραφετητικό περιεχόμενο και αποτέλεσμα».

Σύμφωνα με την τοποθέτηση των ανθρώπων που σηκώνουν στις πλάτες τους τις δομές αλληλεγγύης,  δεν πρέπει οι πρωτοβουλίες να επιδιώκουν την υποκατάσταση του υπό διάλυση κοινωνικού κράτους, αλλά να λειτουργήσουν ως καταλύτης για τη διεκδίκηση των κοινωνικών παροχών σε όλους.

Η καίρια διαφορά μεταξύ της φιλανθρωπίας και της αλληλεγγύης είναι η ενεργοποίηση των πολιτών (από τη δεύτερη) στην κατεύθυνση της συλλογικής αντιμετώπισης των κοινωνικών ζητημάτων. Στο κάδρο επιχειρεί με ύφος νταβατζή να μπει και η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή με δράσεις (συσσίτια, αιμοδοσία) που καλλιεργούν όχι μόνο το ρατσισμό («μόνο για έλληνες») αλλά και την απάθεια των πιο εξαθλιωμένων («ελάτε σε μας την τάδε ώρα για να πάρετε ένα κιλό πατάτες») οι οποίοι επί της ουσίας διαπομπεύονται (τους ζητείται ταυτότητα και βιντεοσκοπούνται στις ουρές των συσσιτίων που οργανώνονται υπό τη χορηγεία μεγάλων αλυσίδων Super Market).

Η τεράστια απόσταση από τις δράσεις τις Χρυσής Αυγής έγινε σαφής από το Δίκτυο Αλληλεγγύης Βύρωνα: «προσφέρουμε τρόφιμα αλλά δεν το βιντεοσκοπούμε». Στο εν λόγω Δίκτυο, όπως και στα περισσότερα αυτοοργανωμένα δίκτυα, «δεν ενθαρρύνεται η παθητικότητα και η ανάπτυξη σχέσεων εξουσίας μεταξύ εκείνου που προσφέρει και εκείνου που δέχεται την προσφορά. Αντιθέτως, προκρίνεται η ενεργοποίηση όσων μπορούν να έχουν φυσική παρουσία ως ισότιμα μέλη του Δικτύου Αλληλεγγύης».

 Δεν αρκεί ένας άχρωμος εθελοντισμός τη στιγμή που διακυβεύεται ακόμα και η επιβίωση (ή έστω η αξιοπρεπής διαβίωση).

Ως εκ τούτου, η αλληλεγγύη, εκ των ων ου άνευ για τη επιβίωση κομματιών της κοινωνίας, (μοιάζει να) είναι τέκνο της ανάγκης. Μπορεί, όμως, να μετουσιωθεί σε κάτι παραπάνω, σε μια θεμελιώδη αξία μελλοντικών οραμάτων; Μπορεί να εμπλουτίσει οικονομικά μοντέλα που θα υπερβαίνουν το σημερινό;

Μια τέτοια κουβέντα, ως απόρροια των διεκδικήσεων του «κινήματος κατά της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης», βρίσκεται σε εξέλιξη. Μια ολιστικού τύπου εναλλακτική στην κυριαρχία του χρήματος αποτελεί στόχο κινημάτων από τους Ζαπατίστας μέχρι το κινήμα «Χωρίς Μεσάζοντες» που ξεκίνησε από την Πιερία και δικτυώθηκε σε όλη την Ελλάδα.

Η αλληλέγγυα (- κοινωνική) οικονομία, όπως την αναλύουν οι Καπογιάννης και Νικολόπουλος, στοχεύει στην παρεμβολή ανάμεσα στους δύο κυρίαρχους τομείς της Οικονομίας: του ιδιωτικού – εμπορευματικού και του δημόσιου – κρατικού. Ο «τρίτος τομέας» αφορά τις «ενώσεις  της κοινωνίας των πολιτών,  δηλαδή το σύνολο των υπερ-ατομικών και υπερ-οικογενειακών οργανώσεων οι οποίες δεν εμφορούνται κατ’ αρχήν από την επιδίωξη  ατομικού ή ιδιωτικού  χρηματοοικονομικού συμφέροντος και δραστηριοποιούνται προς το κοινό καλό».  Διέπεται δε από την αρχή της αμοιβαιότητας και  περιλαμβάνει συνεταιρισμούς, ιδρύματα, σωματεία αλληλοβοηθητικά ταμεία, αλλά και μη κερδοσκοπικές  οργανώσεις.

Σ’ ένα ιδεοτυπικό – αξιακό επίπεδο πρόκειται  για μια  οικονομία ανθρώπινων και οικολογικών μεγεθών με (μικρο) τοπική,  κατά βάση και κατ’ αρχήν,  οικονομική συγκρότηση που αποσκοπεί στην κοινωνικοποίηση, εξανθρωπισμό, δημοκρατικοποίηση και οικολογικοποίηση  της  οικονομίας. Συνδέεται με το μοντέλο της από-ανάπτυξης που αναλύεται στο γνωστό έργο του Σερζ Λατούς.

Ο τελευταίος, προτρέπει να  θεμελιώσουμε μορφές ζωής και δημοκρατικούς κοινωνικούς θεσμούς, στους οποίους η λιτότητα, η μείωση της κατανάλωσης και η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα παίζουν ένα ρόλο καθοδήγησης και προσανατολισμού των επιλογών.

Κύρια νομική μορφή της αλληλέγγυας οικονομίας είναι οι συνεταιρισμοί. Μάλιστα, με το νόμο 4019/2011 (Κατσέλη) θεσπίζεται και στη χώρα μας η «Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση» ως φορέας της «κοινωνικής οικονομίας».  

Όπως καταλαβαίνετε, το πεδίο είναι πολύπλοκο τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε θεσμικό επίπεδο. Η δυνατότητα εφαρμογής τέτοιων μοντέλων σε μεγάλη κλίμακα είναι το ζητούμενο. Γιατί, άλλο πράγμα είναι μια τράπεζα χρόνου σε μια γειτονιά της Αθήνας (όπου ο καθηγητής θα διδάξει αγγλικά σε αντάλλαγμα μιας υδραυλικής εργασίας) και άλλο η ανάπτυξη του «τρίτου τομέα», σε ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον όπως αυτό του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Αξίζει να σημειώσουμε πως η σημερινή Αξιωματική Αντιπολίτευση, μέσω του Αλέξη Τσίπρα, έχει διατυπώσει πολλάκις την πρόθεση να ενισχύσει (και ως Κυβέρνηση ενδεχομένως), τόσο τα δίκτυα αλληλεγγύης (ως πρώτη ασπίδα προστασίας των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων) όσο τα συνεταιριστικού τύπου εγχεοιρήματα που αποσκοπούν στην αλλαγή του οικονομικού παραδείγματος. Στο φεστιβάλ μάλιστα των Νέων Συριζα (5 ως 7 Οκτώβρη στο Άλσος Γουδή) θα υπάρχει ειδική θεματική ενότητα «Αλληλεγγύης» όπου θα συζητηθούν εις βάθος οι προοπτικές του συγκεκριμένου πεδίου. Το επισημαίνουμε, διότι πέραν της Χρυσής Αυγής (με τη διαστρεβλωμένη και επικίνδυνη αντίληψη περί αλληλεγγύης), κανένας άλλος πολιτικός φορέας σε κεντρικό επίπεδο δεν έχει ούτε διακηρυκτικά ασχοληθεί με το ζήτημα.

Και χωρίς τη στήριξη της Πολιτείας (που θα στηρίξει τις, κατά τ' άλλα, ανεξάρτητες και αυτόνομες τοπικές και αποκεντρωμένες αλληλέγγυες δομές), τέτοιες πρωτοβουλίες θα παραμείνουν αποσπασματικές, ημιτελείς και συμπληρωματικές της φιλανθρωπίας των ισχυρών…

 ΔΕΙΤΕ:

Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα: "Αλληλεγγύη: το αντίδοτο στη φτώχεια" (ανατρέξτε ΕΔΩ)


ΔΙΑΒΑΣΤΕ:

Δ. Καπογιάννης - Τ. Νικολόπουλος: "Εισαγωγικές επισημάνσεις για την εξέλιξη της κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας και για το εννοιολογικό και επιστημολογικό της πεδίο" (ανατρέξτε ΕΔΩ)

Γ. Κολέμπας: "Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία" (ανατρέξτε ΕΔΩ)

Σ. Λατούς: Το στοίχημα της Αποανάπτυξης (εκδόσεις Βάνιας, 2008).

Α. Ρουμελιώτης: Μπορώ και χωρίς ευρώ (εκδόσεις Ιανός, Απρίλιος 2012).

Δίκτυο Αλληλεγύης Βύρωνα: "Προσφέρουμε τρόφιμα -αλλά δεν το βιντεοσκοπούμε" (ανατρέξτε ΕΔΩ)

Νόμος 4019/2011: Κοινωνική Οικονομία και Κοινωνική Επιχειρηματικότητα και λοιπές διατάξεις (ανατρέξτε ΕΔΩ)


Σημαντικά εγχειρήματα στην Ελλάδα:

Βοτανικός Κήπος, ελεύθερος κοινωνικός χώρος στην Πετρούπολη

Ιατρείο Κοινωνιής Αλληλεγγύης στο Ρέθυμνο

Εναλλακτικό Πολιτιστικό Εργαστήρι στην Κέρκυρα

Εθελοντική Ομάδα Δράσης του Ν. Πιερίας (δημιούργησε το "Κίνημα Χωρίς Μεσάζοντες", το οποίο σε πρόσφατη Πανελλαδική Συνάντηση στην Κατερίνη κατέγραψε τις κατά τόπους εμπειρίες και συντόνισε τη δράση του).

Περισσότερα »

Αρκετοί, κατά ανάλυση της σημερινής κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας, αναζητούν αναλογίες μεταξύ της Ελλάδας του 2012 και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης  (το τελευταίο δημοκρατικό καθεστώς πριν την άνοδο των Ναζί στην εξουσία και τον όλεθρο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου).

Στην κυρίαρχη αφήγηση, «εκσυγχρονιστικής» κοπής, η Βαϊμάρη παρουσιάζεται ως ένας «αδικοχαμένος παράδεισος» η πτώση από τον οποίο οφείλεται στην «άνοδο των άκρων» (εξισώνεται έτσι ο κομμουνισμός με το φασισμό), όπως αυτή περιγράφεται στο έβδομο κεφάλαιο του έργου ενός γερμανού ιστορικού, το οποίο εκδόθηκε στα ελληνικά ως αυτόνομο βιβλίο (H.A. Winkler, Βαϊμάρη. Η ανάπηρη Δημοκρατία 1918-1933, εκδόσεις Πόλις, 2011).

Η αντίθετη άποψη, που συμπυκνώθηκε σε μια ημερίδα του Ινστιτούτου "Νίκος Πουλατζάς" (6 Απριλίου 2012), η οποία κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή (Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οι σημερινές «αναβιώσεις» της, 2012), καυτηριάζει την στάση των «μετριοπαθών δυνάμεων» που αθωώνουν τους φιλελευθέρους εκείνης της εποχής, οι οποίοι έδειξαν ανοχή και εν τέλει στήριξη στον αναδυόμενο ναζισμό. Τελικά, η ανατροπή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, κατά τον Δ.Π. Αναγνωστόπουλο (Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οι σημερινές «αναβιώσεις» της, 2012, σ. 50), «αποδείχτηκε εντελώς συμβατή τόσο με το είδος του εκσυγχρονισμού που υλοποιήθηκε στη μεσοπολεμική Γερμανία, όσο και με τη φυγή προς τα εμπρός του γερμανικού καπιταλισμού που ακολούθησε την επικράτηση των Ναζί».

Αν σε κάτι δεν έχουν εύκολη απάντηση οι υποστηρικτές της πρώτης άποψης, είναι η πραγματικά ανατριχιαστική αναλογία μεταξύ της ανοχής προς τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή από θεσμικά και μη κέντρα εξουσίας και της αντίστοιχης ανοχής που επέδειξαν οι γερμανικές ελίτ στο χιτλερισμό.

Με τελευταίο παράδειγμα την υποδοχή ήρωα που επεφύλαξαν σε έναν υπόδικο νεοναζί τραμπούκο (Κασσιδιάρη) οι αστυνομικοί (στο χθεσινό συλλαλητήριο των ενστόλων), οι αναλογίες είναι εκκωφαντικές. Η θετική προδιάθεση του κρατικού μηχανισμού έναντι μιας νεοναζιστικής συμμορίας και των εκπροσώπων της, μπορεί να μη σοκάρει πλέον, αλλά θα έπρεπε να προβληματίσει όσους αναπαράγουν τη θεωρία των άκρων.

Δείγμα δεύτερο: η υιοθέτηση της ατζέντας της Χρυσής Αυγής από την επίσημη πολιτεία: η επιχείρηση «Ξένιος Δίας» θυμίζει έντονα την προπαγάνδα των Ναζί εναντίον των αποδιοπομπαίων τράγων της μεσοπολεμικής Γερμανίας: των εβραίων - και δικαιώνει όσους επισημαίνουν ότι ο κυρίαρχος Λόγος (που υποτίθεται απεχθάνεται τα "άκρα") ρυμουλκεί την άκρα δεξιά στο "μεσαίο χώρο" (Δ.Π Αναγνωστόπουλος, ο.π. σελ 49-50).

Ακόμη κι αν δεν μπορεί να τεκμηριωθεί μια επένδυση του μηντιακού κατεστημένου στο (νεο)φασισμό, η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής ως "νόμιμου πολιτικού κόμματος" (λχ από την κρατική ραδιοτηλεόραση) ή με όρους ενημερωδιασκέδασης (infotaintment) ως λίγο παράξενων τύπων που διαφέρουν από τους "επαγγελματίες πολιτικούς" (Πρώτο Θέμα, Αnt1 και άλλα softnews ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων και πολλά sites που επισκέπτεται σχεδόν αποκλειστικά νεανικό κοινό), έρχεται να προστεθεί στην επικίνδυνη και σκανδαλωδώς ρηχή αντιμετώπιση του νεοναζισμού από τις σημερινές ελίτ.

Η ρατσιστική βία σχεδόν ποτέ δε συνδέεται στα «κυρίαρχα» media με την παραστρατιωτική οργάνωση του Μιχαλολιάκου, ούτε καν με την ιδεολογική επιρροή που αυτή ασκεί σε τμήματα του πληθυσμού και κυρίως της νεολαίας. Μάλιστα, η προσέγγιση των νέων, σε μια εποχή που η ανεργία και η έλλειψη κοινωνικής συνοχής αγγίζουν επίπεδα… Βαϊμάρης, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το μέλλον. Χθες, στα Άνω Λιόσια, περιοχή που έχει γίνει χρυσαυγίτικο φρούριο, Χρυσαυγίτες καπηλεύτηκαν το θάνατο ενός νέου παιδιού και μετέτρεψαν (δυστυχώς με την ανοχή της οικογένειας του εκλιπόντος) την κηδεία σε ακροδεξιά μάζωξη. Στρατολογώντας νέα παιδιά (όπως τον αδικοχαμένο 20χρονο), κυρίως από  υποβαθμισμένες γειτονιές, κατασκευάζουν τη «χρυσαυγίτικη ταυτότητα», κώδικες επικοινωνίας, συμπεριφορές, δίκτυα αλληλοβοήθειας, με μια λέξη ρίζες στα πιο δυναμικά κομμάτια της κοινωνίας (και μας αναγκάζουν να σκεφτούμε τον αποτρεπτικό ρόλο που πρέπει να παίξουν οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης στις "δύσκολες" περιοχές).

Μιας κοινωνίας που βλέπει με ακόμη μεγαλύτερη συμπάθεια την οργάνωση αυτή, ίσως και τα "τάγματα εφόδου" της, δεδομένων των δύο νέων δημοσκοπήσεων που δίνουν στη Χρυσή Αυγή διψήφια ποσοστά. Πολύ πιθανόν σε μερίδες του κόσμου να μη φτάνουν τα χιλιάδες στοιχεία για τη δράση και τις ιδέες της Χρυσής Αυγής, με ευθύνη των κατεστημένων ΜΜΕ. Ακόμη πιο πιθανό, να "απενοχοποιήθηκαν οι φασίστες", όπως έγραψε ο "πιτσιρίκος", και να υποστηρίζουν ανοικτά, μετά την κατάρρευση των μεταπολιτευτικών πολιτικών ταυτίσεων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ),  ένα φιλοναζιστικό κόμμα.

Οι αναλύσεις για το φαινόμενο και τις πιθανές απαντήσεις* που πρέπει να δώσει το υγιές κομμάτι της κοινωνίας είναι πολλές. Αλλά είναι επιτακτική η ανάγκη οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις να διδαχθούν από τα οδυνηρά λάθη των αντίστοιχων δυνάμεων της Βαϊμάρης και να διαψεύσουν όσους τις κατηγορούν για ύποπτη ανοχή στους νεοναζί. Και από την άλλη, η Αριστερά, να δείξει αποδοχή σε όσους συστρατευτούν σε ένα (απαραίτητο εξ' αντικειμένου) αντιφασιστικό μέτωπο και να μην επαναλάβει το σφάλμα το Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας που αποκαλούσε ακόμα και την κοινωνική βάση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος «σοσιαλφασίστες».

Για να μην  επαναληφθεί η «Βαϊμάρη», πρέπει όλοι να αφομοιώσουν τα διδάγματά της.               

*  Εκκίνηση της συζήτησης μπορεί να είναι τα τρία βήματα αντιμετώπισης που περιγράφει  η Colin Sparks στο Ποτέ Ξανά (Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, Αθήνα, 2011):  1) προπαγάνδα, 2) μαζική δράση, 3) αυτοάμυνα.

Περισσότερα »